Als Filou (4) bij Johan en Nicole aan tafel zit, mag ze er helemaal zijn. Ook als ze verdrietig is, boos wordt of gewoon eventjes niet lekker in haar vel zit. Johan en Nicole bieden haar een plek waar ze zich welkom mag voelen, met vaste rituelen, duidelijke grenzen en vooral veel warmte. Eén weekend per maand en regelmatig ook doordeweeks is hun huis haar thuis. Dat is de kracht van deeltijdpleegzorg: er zijn voor een kind, ook als het niet de hele week bij je woont.

Johan en Nicole beseffen dat niet ieder kind een goede start kan krijgen of heeft gehad. Ze willen daarom graag iets betekenen voor kinderen die extra aandacht, rust of een fijne plek nodig hebben buitenom thuis. “Bij mij kwam pleegzorg in mijn hart toen ik kraamverzorgster was in een gezin met pleegzorgkindjes. De pleegmoeder zei toen tegen mij: ‘er zijn nog zoveel kindjes die een veilig thuis nodig hebben’. En dat raakte me. Toen ik thuiskwam vertelde ik dat tegen Johan. Hij had, zonder dat ik het wist, zich ook al verdiept in pleegzorg.”

Pleegzorg die bij je past

Deeltijdpleegzorg is wat bij hen past. Nicole: “We werken allebei onregelmatig. Ik als kraamverzorgster en babythuiszorgmedewerker en Johan als buschauffeur. Door onze wisselende diensten is fulltime pleegzorg voor ons niet haalbaar. Daarom hebben we gekozen voor de deeltijdvariant.” Johan vult daarbij aan: “We kunnen aangeven wat bij ons past. Niet alleen welke leeftijd of problematiek, maar ook de hoeveelheid zorg die we kunnen geven en wanneer wel of niet.” Nicole beaamt: “Als de kinderen bij ons zijn, willen we er wel voor de volle honderd procent voor hen kunnen zijn”.

Na een pleegzorgcursus in 2019 volgde al snel de eerste plaatsing. “Het was eigenlijk de bedoeling dat we één kindje zouden opvangen, maar het werden er twee. Broer en zus.” Drie jaar lang vingen ze hen op: één weekend per maand en enkele dagen tijdens de vakanties. Daarnaast bieden ze sinds 2024 ook een noodbed en crisisopvang. Soms voor een nacht of een paar dagen, soms voor een paar weken.

Ruimte binnen de grenzen

Na ook enkele baby’tjes in de crisisplaatsing te hebben gehad, geven Johan en Nicole sinds maart 2026 een thuis aan Filou. Nicole glimlacht als ze er aan terugdenkt. “Met Filou is het wonderlijk gegaan. Toen zij geboren was, heb ik een aantal weken babythuiszorg gegeven. Ik kende haar ouders dus al een beetje. Na deze periode heb ik Filou niet meer gezien en haar ouders niet meer gesproken. Totdat ik haar moeder in december vorig jaar in de supermarkt tegenkwam. Daar vroeg zij mij of wij hen misschien zouden willen helpen. De zorg voor Filou is door omstandigheden zwaar voor hen en daardoor is het voor hen teveel om er fulltime voor Filou te kunnen zijn. In januari werden we door pleegzorg hierover benaderd en toen is het balletje gaan rollen.”

Met Filou verliep het contact eigenlijk vanaf het begin goed. Nicole: “Eerst hadden we een kennismaking met de ouders en onze pleegzorgbegeleider op neutraal terrein. Ze kenden mij immers al een beetje, maar Johan nog helemaal niet. We hebben toen gekeken naar wat kunnen wij bieden en wat er nodig is. Daarna hebben we weer afgesproken, nu met Filou erbij. Het contact ging eigenlijk heel erg vanzelf.” Korte wenmomenten volgden: eerst een halve dag, daarna een hele dag en vervolgens een nachtje.

Inmiddels heeft Filou een vaste plek in hun leven. “We zijn allemaal familie, zei Filou pas nog tegen mij. Ze hoort ook echt bij onze familie”, vertelt Nicole liefdevol.

We zijn allemaal familie, zei Filou pas nog tegen mij. Ze hoort ook echt bij onze familie.
Nicole pleegmoeder

Een band groeit niet vanzelf

Dat vertrouwen tijd nodig heeft, weten Johan en Nicole inmiddels uit ervaring. Zeker bij kinderen die al meerdere hulpverleners of pleeggezinnen hebben meegemaakt. “In het begin is het veel investeren”, vertelt Nicole. “Elkaar leren kennen heeft echt tijd nodig. Vooral als het oudere kinderen zijn en wij pleeggezin nummer zoveel zijn. In het begin waren we ’s avonds dan ook echt helemaal op.” Ook Johan herkent dat. “We willen het graag goed doen, het liefst perfect, maar we hebben ook geleerd dat dat niet kan.”

Ook duurt het bij deeltijdpleegzorg natuurlijk net wat langer voordat je elkaar beter kent. Alhoewel, “bij Filou moest ik helemaal niet zo lang wennen eigenlijk”, vertelt Nicole. Glimlachend vult Johan aan: “Filou is echt ons hart binnengestormd.”

Het zijn vaak kleine stappen die het verschil maken. Johan: “We ontdekten dat Filou vaak maar een klein zetje nodig heeft om iets nieuws of spannends toch te proberen. Zoals een reuzenrad, waar ze eerst tegenop ziet, maar vervolgens niet meer uit wil, of het zwemmen in zee. Deze kleine stapjes helpen vervolgens ook in de situatie bij haar ouders thuis.”

Liefde en loslaten

Pleegzorg is mooi maar niet altijd makkelijk. Soms is het kind boos, verdrietig of teruggetrokken. Bijvoorbeeld toen Filou hoorde dat haar moeder ziek was. Op zulke momenten kunnen Nicole en Johan er voor haar zijn, maar kunnen ze niet alles oplossen. “We vinden het belangrijk dat een kind zich gezien, gehoord en welkom voelt. Dat het er mag zijn. Maar we moeten ook beseffen dat onze invloed bij deeltijdpleegzorg beperkt is.”

Ook afscheid nemen hoort bij pleegzorg. Toen het eerdere pleegzorgtraject met broer en zus vanwege een verhuizing eindigde, moesten ze loslaten. Vooral voor Johan was dat een moeilijk moment. “Maar met één van de twee hebben we af en toe nog wel contact, hoe mooi is dat!” Ook Nicole voelt de impact. “Alle kinderen die we hier ontvangen hebben, zitten in ons hart. Na elk traject, lang of kort, hebben we dus ook even nodig om het afscheid te verwerken.” Maar dat is voor hen geen reden om te stoppen. Stellig zegt Nicole: “Pleegzorg kan je alleen maar doen vanuit je hart”. Heel even is het stil, Johan knikt. “Ja, en wat wij hen geven, pakt niemand hen meer af.”

Wat wij hen geven, pakt niemand hen meer af.
Johan pleegvader